Freddy Kueger aan de Maas


Ik heb enkele jaren alleen gewoond en dat laat zijn sporen na. Daarom wou ik nog eens een dag op mijzelf zijn. Zelfs zonder Arn. Zo maar. Ik ben Veronique, hij is Arnulf en samen zijn we de wereld. Maar af en toe verduistert zelfs de maan eens. Het was nog nauwelijks lente. Maar, ik had de kano op de auto gebonden en Arn had mij een flink stuk stroomafwaarts aan een steiger op de Maas afgezet. Dat beloofde een flinke kano-trip te worden. En desnoods kon ik hem altijd bellen om mij ergens anders op te halen. Op het Maas probeer ik tegen de wind en de stroom in de golven te verslaan. De lucht is gelukkig redelijk helder. Moeizaam peddel ik meter voor meter richting de woonboot. Maar het is koud. Eigenlijk te koud en mijn handen worden gevoelloos. Ik krijg het helemaal te koud en ga oncontroleerbaar beven.

Tijd om te rusten en op te warmen Vero. Ik kijk op de kaart en zie dat ik nog verschillende kilometer stroomopwaarts moet voor ik het eerst pond met café tegenkom. Neen, zo lang gaat niet meer. Ofwel draai ik om en peddel met de stroom mee, maar dat voelt niet prettig voor mijn ego. Neen. Ik ga gewoon even aan wal. Daar! Bij een of andere zandfabriek kan ik de kano vast te maken en loop de kant op.

Alleen al de beweging om aan land te gaan en daar wat rond te huppelen laat mijn bloed terug stromen en ik warm een beetje op. De bevingen houden op en mijn handen gaan tintelen. Ik trek mijn parka en trui uit, draag nu alleen nog een T shirt en merk dat mijn tepels stijf staan van de kou. Nou ja, er is toch niemand die het ziet. Voorlopig vind ik het hier wel even prima. Mijn armen zijn nog te moe maar mijn benen willen graag eventjes eropuit. Goed zo. Ik stap honderd meter of zo en achter een loods hoor ik iemand ademen. Denk ik… Het zal wel niets zijn. Een beetje rebels probeer ik het terrein op te komen, blijkbaar hebben ze dat lage hek niet echt slim gemaakt, maar goed, wie komt er dan ook vanaf het water?

Weer denk ik iemand te horen. Nu word ik toch nieuwsgierig. Er lijkt verder niemand te zijn. Of toch?

Ik hoor weer iemand ademen, vrij zwaar zelfs… Eventjes schieten de wildste fantasieën over verkrachting en moord door mijn hoofd. Toch denk ik dat ik even ga kijken, Freddy Krueger is de laatste keer voor de bijl gegaan in 2010, dus… en ja. Iets verder zie ik opeens een witte sportschoen. Ik gok op het gevoel dat het een damessportschoen is. Schoenen hebben een eigenaar, of een eigenares in dit geval. Het is in ieder geval eigenaardig. Ik loop zacht verder, want je weet maar nooit of er wel een moord gepleegd is en dat de Freddy nog aanwezig is of zoiets. Bij de schoen aangekomen zie ik een naakt been liggen, gelukkig beweegt het en zit er een nog levend lichaam aan vast. Heel voorzichtig kijk ik en zie dat een meisje helemaal naakt zichzelf zit te strelen. Vreemd, ze lijkt helemaal niet wild. Het ziet er eerder romantisch uit. Heel zacht, voorzichtig en rustig streelt ze haar eigen lichaam. Durf ik naar haar toe lopen? Nee, ik wil haar niet laten schrikken.

Heel zacht zie ik één van haar handen naar haar vagina gaan en vlinderend over haar lipjes strelen. Ik leun iets naar voren en val bijna doordat de grindsteentjes onder mijn voeten weg beginnen te glijden. Ik kijk even snel naar mijn voeten, bijna kwaad op ze. Als ik weer omhoog kijk zie ik dat ze het tempo heeft opgevoerd, ze beweegt met haar hand ritmisch tussen haar benen. Als ik dat zelf zo zou doen… tja… dan zou ik me aan het vingeren zijn. Ik merk trouwens dat ik zelf ook wel zin begin te krijgen. Maar, ik vind het nog steeds jammer haar te storen. Ik besluit weg te lopen, dus ik draai me zachtjes om en zet mijn eerste stap…

Op dat moment besluit het grind om onder mijn voeten weg te vallen en mij mee te nemen. Ik val dan ook heel lelijk met mijn neus in het grind en probeer mezelf op te vangen met mijn handen. Ik haal mijn handen open, schreeuw zo zachtjes mogelijk Dit gaat mis. Ze hoorde me, kijkt nu heel schuchter langs de berg en ziet mij liggen.

Wat nu?

Mijn handen doen nog pijn, ik kijk naar de kleine schaafwondjes die, niet bloedend maar wel schrijnend, mijn handpalmen tekenen. Voor ik het doorheb staat ze naast me.

“Euh… Sorry. Ik wilde je niet st…”

Ze legt haar vinger zachtjes op mijn lippen. Zonder een woord te zeggen pakt ze mijn handen en kust ze zacht. Het voelt zo teder dat ik niets meer durf zeggen. Ze kijkt me aan met zachte blauwe ogen. Geeft me een kusje op mijn voorhoofd. Ik moet bijna lachen zo. Dit is het gedroomde moment voor Freddy Krueger. Ik stoor haar gigantisch, tenminste dat gevoel heb ik, en zij troost me omdat ik gevallen ben. Heel zacht wil ik haar omhelzen om haar te bedanken, ook omdat ik nog steeds niets durf zeggen. Ze wijst de omhelzing af maar pakt mijn handen wel. Zacht, behoedzaam en verlegen legt ze mijn linker hand op haar hart.

Ik sta verstijfd van angst. Niet dat ik nog nooit iemand anders heb aangeraakt. Maar een meisje, op die manier. Het voelt zo intiem dat ik mijn hand wil weghalen. Maar ik durf niet, ik durf zo niet bewegen. Daarna legt ze mijn andere hand op haar buik. Voorzichtig durf ik mijn handen te bewegen. Het voelt fantastisch. Ik beweeg maar een beetje maar… ik voel zo veel. Ik weet niet wat te zeggen. Heel zacht leg ik allebei de handen op haar borsten. Ze laat het toe. Ik krijg romantische gevoelens, voel me zelfs opgewonden. Ik weet niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan. Zo heb ik me nog nooit gevoeld bij een vrouw.

Ik merk hoe ze bijna onopgemerkt mijn kleren uittrekt. Niet als de puberjongens die als wildemannen in mijn slipje willen. Niet hartstochtelijk en doelgericht zoals Arn. Maar als een tedere vogel die over mij heen vliegt. Zo sta ik even later naast haar, net als zij, naakt. Ze heeft mijn huid nauwelijks aangeraakt. Heel voorzichtig legt ze nu ook haar hand op mijn hart. Ik voel hoe haar hand een warme gloed door me heen laat stromen. Ik kan het bijna niet meer verdragen en sluit mijn ogen. Ze kust. Zacht zonder haar lippen te openen. Ik kus terug en open mijn lippen een heel klein beetje. Zij ook. Nu opent zij ze bij de volgende kus weer ietsje meer. Eventjes laat ik mijn tong over haar lippen spelen. Ze kust me nu voluit en streelt mijn tong met de hare. Ik voel me ontzettend mooi, zacht, lief en alsof niets me kan verstoren. Nu snap ik waarom ze zo lief deed toen ik haar ‘stoorde’.

Langzaam gaan we naast elkaar liggen op de stenen die opeens helemaal niet meer voelbaar zijn. Ik, neen, wij zweven boven de aarde. Alle aandacht is nu op elkaar gericht. Ze blijft mij zacht strelen en ik haar ook. Net als bij haar daarstraks vlinderen we behoedzaam naar elkaars vagina, misschien zelfs nog zachter dan daarnet. Voorzichtig voel ik hoe haar lippen zich openen voor mijn hand en dat terwijl ik helemaal geen druk uitoefen. Zij doet hetzelfde bij mij. Bij mezelf voel ik ook hoe ik haar helemaal toelaat en bijna naar binnen zuig. Heel zacht landt mijn vlindervingers over haar kittelaar en mijn middelvinger wordt vanzelf bij haar naar binnen gezogen.

Ik voel hoe het gelijktijdig met mij gebeurt, alsof ik met een spiegelbeeld vrij. Maar haar ogen zijn anders, haar handen net iets slanker en veel zachter. Bijna ben ik bang dat ik haar pijn doe. Maar haar ogen gaan dicht van verrukking. Een ontploffende bom zou me nu ontgaan. Mijn ogen sluiten zich ook, ik zie nog net door de spleet tussen mijn oogleden hoe een diepe blos haar borst en gezicht tekent. Geen blos van schaamte, maar van genot. Voorzichtig gaan we dieper en dieper in elkaar op en vormen een eenheid.

Voor ik het besef voel ik hoe een wervelend orgasme aan komt stromen. Niet zo plotseling zoals wanneer ik het zelf doe, maar geleidelijk, steeds warmer en fijner. Ik voel hoe haar hand zich opeens ook samen begint te trekken. Ze komt gelijk met mij klaar. Een wervelende maalstroom van zoet genot glijdt door mijn lichaam en ebt zacht weg. Voorzichtig doe ik mijn ogen open. Het eerste dat ik zie zijn haar ogen. Daarna haar glimlach. Ze lacht lief en zacht naar mij. Ik wil wat zeggen, ik wil haar naam vragen, waar ze woont, wie ze is. Maar de woorden sterven op mijn lippen en komen er niet voorbij omdat ze me kust. Ik droom vast. Terwijl ik eventjes anders wil liggen is een scherp steentje er overtuigend mee bezig te laten zien en voelen dat dit geen droom is. Ze geeft er een kusje op de zere plek en gaat staan. We kleden ons woordeloos aan.

“Wie ben je?” Vraag ik tenslotte.

“Sorry, I don’t live here that long, I don’t speak Dutch yet. I hope you can understand English?”

Ik antwoord opgelucht. “Yes, I really would like to know who you are?”

Ze glimlacht. “So would I. My name is Natalia.”

Ik glimlach ook “My name is Veronique.”

Ze glimlacht. Ze pakt mijn hand en legt de wijsvinger van haar andere hand weer op mijn lippen. Ze kijkt naar de zon die net ondergaat. Even vergeet ik de tijd en rustend in haar warme omhelzing geniet van het begin van…

Zonsondergang!

“I’m sorry, I really have to go home, my friend probably worry themselves to death right now, or worse.”

Ze kijkt me aan. “Can you remember my phone number?”

Omdat ik bij het kanoën nooit een tasje bij me heb, anders trouwens ook niet, zal het inderdaad op mijn geheugen moeten aankomen.  

“I can remember, I have to”. Ze noemt me haar nummer en ik schrijf het even in het zand om het gemakkelijker te onthouden.

“Yeah that’s it.” Zegt ze. “Now go, you’re already late, I understand”.

“Yes I am, thank you.”

Snel ga ik naar mijn kano, maak die los. Het telefoonnummer nog repeterend in mijn hoofd. Ik peddel zo snel als ik kan, met nog steeds wind en stroom tegen, naar huis. De ontmoeting heeft mij vleugels gegeven. Morgen, denk ik, morgen bel ik haar op…

V&A

Graag uw sterrenwaardering bovenaan en/of reactie onder het verhaal. Dank u.

Liefs My

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s