Growing up


Weekendbijlage

1977. 19 jaar, bijna 20, geen kind meer maar toch ook nog lang niet volwassen. En kijk eens wat me toen op zekere dag overkwam…

Een ondeugend(?) erotisch(?) softporno(?) verhaal…

Augustus 1977. Het was zaterdag, late namiddag. Een broeierig warme zomerdag. Mijn ouders waren met mijn jongere broer en zus naar de jaarlijkse feestweek van de lokale handelaars, genieten van de animatie en optredens. En vermoedelijk een ijsje eten of een terrasje doen, misschien zelfs een hapje eten. En ik zat in mijn shorts onder de parasol in onze tuin lusteloos naar mijn cursussen te staren.

Nog twee weken en dan begon de tweede examenzittijd van mijn tweede kandidatuur. Drie herexamens. Stom-stom-stom. Eigen schuld. Het had nooit mogen gebeuren, maar hoe gaat dat: de avond voor Macro-economie (voor vele medestudenten hét buis-vak en een hindernis van formaat, maar mij lag het eigenlijk wel, hoewel je met die prof nooit wist) was ik conform mijn routine en traditie nog snel mijn twee pilsjes gaan drinken in onze fac-bar. Daar was ik aan de praat geraakt met Rina. Van het een kwam het ander, en na een gedenkwaardige wilde nacht was ik een paar uur later dan gepland wakker geworden, in háár bed nota bene, terwijl ik op dat ogenblik normaal de confrontatie met de gevreesde prof. Fabry al achter de rug moest hebben. Hij was al op weg naar zijn koffiepauze toen ik hem nog net kon onderscheppen. Verontschuldigingen en tegen beter weten in de vraag of ik mijn examen nog mocht afleggen. Waarop Fabry me spottend aankeek en zei.

“Natuurlijk! In september!” Niets aan te doen. En een dikke buis voor Macro-economie betekende natuurlijk dat ik twee andere vakken waarvoor ik normaal een vrijstelling zou krijgen, meesleurde naar september.

Adieu, lange zomervakantie met lucratieve vakantiejob en zalig rondhangen met vrienden in de duinen rond het meer, of met de tent rondtrekken in Griekenland. En erger nog: een dikke streep door de start van de volleybaltrainingen, uitgerekend nu ik stilaan mijn plaats in de ploeg aan het afdwingen was.

Hier zat ik dan. Thuis. Niet in Leuven, want er vonden verbouwingswerken plaats in mijn kot. Mijn kotbaas had me in mei-juni al aangeboden om elders onderdak voor me te regelen voor augustus-september, maar dat had ik zelfzeker weggewuifd. (“Ik kom er immers in juni door!”)

Thuis was de stemming nu bijna voortdurend om te snijden: als ik al zin had om te blokken, kon ik me nauwelijks concentreren door de activiteiten van de rest van het gezin, en omgekeerd waren mijn ouders kittelorig als ik ’s morgens wat langer in mijn bed bleef liggen, als ik een film op tv meepikte, als ik eens ging zwemmen met vrienden of met mijn broer. Van volleybaltraining kon al helemaal geen sprake zijn. Studeren moest ik! Geen risico’s nemen! En dat terwijl ik mijn cursussen intussen meer dan behoorlijk beheerste. En terwijl ik nog twee weken had voordat mijn tweede zit begon.

Ach, ik begreep hen wel: voor mijn ouders, die zelf nooit van hogere studies hadden kunnen dromen, en die het niet te breed hadden, waren onverwachte herexamens de akelige voorbode van een bisjaar. Dat zou een fikse streep zijn door het gezinsbudget. Mijn gedeeltelijk eerlijke uitleg dat ik me verslapen had omdat het op café stomweg wat later was geworden (over mijn uitspattingen met Rina had ik uiteraard wijselijk gezwegen), had hen bovendien tot de conclusie gedreven dat zoonlief in Leuven meer op café zat dan achter zijn boeken… Zelfs in de examens!

Kortom, ik zat behoorlijk in de tang. En hoewel ik met genoegen terugdacht aan dat nachtje (en de daarop volgende dagen en nachten) met Rina, verweet ik mezelf ook mijn gruwelijke stommiteit. Rina was overigens wél geslaagd, en lag nu met de tent en met ander gezelschap ergens op een Grieks eiland. Ik had al ruim twee weken niets meer van haar gehoord en hield er rekening mee dat onze stomende relatie haar beste tijd alweer gehad had…

“Joehoe!” klonk het vanuit ons huis. Ik schrok op uit m’n gemijmer, haastte me de tuin uit, de hoek om en door de vliegenslingers naar binnen, zag uiteraard opeens geen steek meer, en botste in het donkere halletje op ‘tante’ Tine die net weer naar buiten kwam. In een reflex stak ik mijn handen afwerend voor me uit, en die landden pardoes op haar borstjes.

“Oeps”, schrok ze, en toen lachend: “Mmm, wat een lekkere verwelkoming!”

“Oei, sorry Tine!” zei ik wat bedremmeld, “ik had je te laat gezien! Het was zo niet bedoeld”.

“Maar wél fijn!” zei ze en ze tuitte wulps haar lippen in de beroemde Marilyn Monroe-pose. Ik verdrong snel het besef dat ik haar borstjes effectief in mijn handen had gevoeld…

We wisselden de in onze familie gebruikelijke drie verwelkomingskussen uit, en terwijl ze me daarbij stevig tegen zich aantrok zodat ik duidelijk haar borstjes door haar dunne kleedje tegen mijn bloot bovenlijf voelde, zag ik over haar schouder nu ook mijn oom de woonkamer uit-hinken.

“Ha, onze Piet!” zei oom Stan hartelijk terwijl hij me stevig de hand schudde. “Moet jij hier het huis bewaken? Zo halen ze het helemaal leeg, hè makker!”

Ik legde uit waar de rest van de familie gebleven was en dat ze elk moment konden thuiskomen, en nodigde hen uit om iets te drinken in de tuin. Ik had Stan en Tine al in geen maanden meer gezien, en hun gezelschap was in mijn duffig ouderwetse familiekring met grote voorsprong het beste wat me kon overkomen. Stan was de jongste broer van mijn moeder, en hoorde in mijn (en zijn) ogen veeleer thuis in mijn generatie dan in die van mijn ouders. Had als enige in de hele familie gestudeerd, en was voor zover ik wist razendsnel opgeklommen tot een topfunctie in het West-Europese hoofdkwartier van een Finse multinational. Stan was een buitenbeentje, wat avontuurlijk aangelegd, en niet bereid om als een grijze muis door het leven te gaan. Een kei in zijn werk, maar ook in staat een knop om te draaien zodra hij de deur van zijn kantoor achter zich dichttrok. Hij verdiende meer dan gewoon de kost, en had bovendien met kennis van zaken belegd en op het juiste moment de juiste aandelen weer verkocht. Hij hield er een op zijn zachtst gezegd non-conformistische levensstijl op na, leefde royaal en haalde zich geregeld de wrevel van zijn familie op de hals met zijn ‘losbandig’ gedrag, maar dat deerde hem niet. Zo woonde hij nu al een paar jaar samen met die knappe en veel jongere Tine die amper een jaar of 7, 8 ouder was dan ik. Ik had in het begin van die relatie toevallig eens een flard van een fluistergesprek tussen mijn ouders en een andere oom opgevangen, genoeg om te begrijpen dat ‘die slet’ een mannenverslindster was die natuurlijk van plan was Stan ‘te melken’ op alle denkbare manieren.

Tijdens de eerste bezoeken van Stan en Tine was mijn moeder altijd vrij kortaf, eigenlijk ronduit vijandig. Zelf had ik bijzonder graag te doen met Stan en Tine, maar het viel op hoe mijn moeder mijn babbels met Tine bijna steevast probeerde te onderbreken door me iets te laten halen, me een karweitje te geven of zich in het gesprek te mengen. En na zo’n bezoek volgde onvermijdelijk commentaar op het schandalig korte rokje, te strakke truitje, te diepe decolleté of onvolwassen gedrag. Kortom, het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar de teneur was: ‘Te mijden, die sloerie!”

Toen ik met Stan ruim twee jaar geleden mijn nakende studiekeuze besprak, zaten mijn ouders fier te luisteren hoe hun zoon al deskundig meepraatte met zijn geleerde oom. Maar zodra Tine zich in dat gesprek mengde – nuttig voor mij, want zij had de eerste kandidatuur van mijn aanstaande studierichting afgewerkt maar was daarna zomaar aan iets anders begonnen – vonden ze plots dat zij me niet van de wijs moest proberen te brengen.

Na verloop van tijd, toen hun relatie toch vrij standvastig bleek, was dat allemaal een beetje gebeterd. Toen Stan vorig jaar een zwaar motorongeval had, dagenlang voor zijn leven moest vechten en er bijna zijn been bij verloor, was Tine dag en nacht kranig bij hem gebleven tot ze zelf was ingestort. In die dramatische omstandigheden werden de plooien verder gladgestreken. Toch bleef mijn moeder het moeilijk hebben met haar ‘frivole’ stijl. En het was natuurlijk ook Tine’s schuld dat haar jongere broer zich zo ‘anders’ dan anderen gedroeg.

Ik schoof een paar tuinzetels bij, presenteerde hoffelijk een glaasje wijn en haastte me naar de kelder. Koos een fles droge witte van een partijtje waarvan ik wist dat mijn pa ze had ingeslagen op advies van Stan. Dat kon niet fout zijn. Stopte de fles in de ijsemmer, strooide royaal ijs erover, liet ze nog even koelen voor ik ermee buiten ging, bracht eerst wijn- en frisdrankglazen en een fles water, haalde daarna de ijsemmer, haalde pas in de tuin de kurk met veel branie keurig volgens de regels van de kunst uit de fles, schonk een bodempje, rook en proefde (een beetje op goed geluk en in de hoop dat ik geen fouten maakte), schonk voor hen twee glaasjes in en ging bij hen zitten. Zelf hield ik het maar bij mijn ijsgekoeld en aangelengd fruitsap. Want als pa en ma straks terugkeerden en ik had tijdens het studeren ‘alweer” gedronken, …

Beiden zaten intussen nieuwsgierig tussen mijn cursussen en nota’s te snuffelen.

“Zozo, september?” vroeg Stan.

“Jep”, zuchtte ik, en meteen erna “Stom! Mijn eigen stomme schuld”. Ik vertelde hun het héle verhaal maar maakte hen duidelijk dat ik op discretie rekende wat betreft de ‘Rina-factor’.

“Tja”, lachte Tine. “Als je ma hoort dat haar zoon z’n examen letterlijk verneukt, dan stort haar wereld in”. En ze vervolgde dromend, bijna kreunend: “Lijkt me anders wel bijzonder opwindend. Ligt meneer daar tegen honderd per uur te stoeien terwijl uitgerekend die zure Fabry op ‘m zit te wachten”.

“Het spijt me, professor”, deed Stan plechtig. “De stoot van m’n leven ging even voor”.

We lachten alle drie. En er volgden nog wat schuine grapjes. Dat was nou zo fijn aan deze mensen. Met hen durfde ik nagenoeg onbeschroomd over dergelijke dingen te praten en te gekken.

“En Fabry liet je geen examen meer maken? Godverdomme, wat ‘n klootzak”, ergerde Stan zich. Tine was meer geïnteresseerd in iets anders.

“En was het écht zo’n uitputtend nachtelijk vuurwerk?” vroeg ze ondeugend.

“Laten we zeggen dat het bijzonder goed klikte”, grinnikte ik een beetje onwennig. “We wisten van geen ophouden. Ik denk dat we de hele examenstress wegge… eu, weg-gevreeën hebben. Achteraf gezien was het goed te begrijpen dat ik een eind later wakker werd, denk ik. En Fabry zal ook wel het zijne hebben gedacht toen hij mijn ogen zag”.

Ik meende Stan en Tine heel even een blik te zien uitwisselen.

“En?” vroeg Stan. “Is ze nu je lief?”

“Ach”, zuchtte ik gelaten. “Ik weet het niet zo goed. We hebben elkaar de rest van de examentijd nog heel veel … eu … gezien, zal ik maar zeggen. En de dagen rond de deliberatie ging het er ook nog even hevig aan toe”, grinnikte ik. “En we zijn natuurlijk toevallig op dezelfde dag elk ons kot gaan opruimen, hèhè. We hebben de kwaliteit van haar matras en de mijne eens grondig vergeleken”.

Tine proestte het uit en haar slok wijn leek langs haar neus terug te komen. “Maar wij zijn vooral goede vrienden die elkaar op het juiste moment prima konden gebruiken. Op dit moment weet ik ook nog niet goed of het wel zo’n vaart loopt. Ben benieuwd: volgende week komt ze terug uit Griekenland. Zijn we dan weer gewoon vrienden of toch nog ietsje meer? Ik weet het niet. Want, kijk: we hebben elkaar graag, maar we hebben allebei wel meer vrienden en vriendinnen. Misschien was het gewoon een kwestie van fijne en goeie seks op het juiste moment”. Ik schrok een beetje van mijn eigen grootsprakerige vrijpostigheid (en ik zou het trouwens wel degelijk fijn vinden als Rina me volgende week eens zou bellen) en keek vluchtig naar hun gezichtsuitdrukking. Geen spoortje van verbazing of afkeuring bij mijn oom, terwijl Tine me met glinsterende ogen breed glimlachend zat aan te staren.

“Zozo, Pietje is ervaringsdeskundige. Pietje weet wanneer het goeie seks is”, zei ze uitdagend plagerig. “Heb jij zo’n ruim palmares?”

“Dat nu ook weer niet”, krabbelde ik terug. “Maar dit was … nou … fantastisch! Voor allebei!”

“Geniet er maar van, jongen”, zei Stan. “Je hebt nog tijd zat om je eventueel aan één partner te binden. En dan nog… Zolang alles marcheert”. Ik zag opnieuw hoe hun blikken zich even kruisten. “Als je maar eerlijk bent tegenover je partner. Of partners”, voegde hij er doodnormaal aan toe. “En als je maar uitkijkt dat het veilig blijft… ” En even later: “Alleen stom dat je d’r een halve zomer mee verliest. Maar ik vind het eerlijk gezegd raar dat je hier thuis zit te blokken? Of is dat alleen omdat het weekend is?”

Ik legde mijn kot-probleem uit, deed mijn beklag over de allesbehalve prettige thuissituatie en maakte duidelijk dat voor mijn part die tweede zit morgen al mocht beginnen, dat ik er klaar voor was. Fabry was sowieso geen probleem. Het was een favoriet vak dat ik goed beheerste. Ik had het hele jaar actief meegewerkt in de les en hem een keertje gewezen op een foutje dat hij gemaakt had toen hij een complexe wiskundige vergelijking volledig uitwerkte op het bord en ergens halfweg een plusje verstrooid overschreef als een minnetje en daardoor enkele regels verder helemaal de mist inging. Wie weet had hij me precies daarom nu een lesje gegeven? Maar dat vond ik zelf te ver gezocht. Bij Filosofie daarentegen had ik al op het moment dat ik buitenkwam uit het examen beseft dat ik een kolossale blunder had begaan door de hoofdvraag slechts voor de helft te beantwoorden en het belangrijkste stomweg te vergeten. En toch was het maar een piepklein buisje: de rest van dat examen moest dus wel héél dik in orde geweest zijn. Ook dat zou me dus niet meer overkomen. En dat derde vak, tja, daar had ik nu nog wat serieuzer op geblokt. Laat ze maar komen. Het ergste was nu die twee weken te overbruggen, nog wat losse eindjes wegwerken, in de flow te blijven, te doen alsof ik ijverig was, en hier in huis de vrede te respecteren en geen herrie te maken. Weer meende ik die twee een blik van verstandhouding te zien uitwisselen.

Ik ging even op zoek of ons moeder iets om te knabbelen in huis had en liet hen alleen. Toen ik terugkeerde met een kom zoutjes, zaten ze druk met elkaar te fluisteren. En haalde Stan daar zijn hand weg tussen Tine’s benen?

Ik ging er weer bij zitten en zag hoe Stan nadenkend de voet van z’n wijnglas ronddraaide en kennelijk op iets zat te broeden. Tegelijk zag ik verbaasd hoe Tine opeens in haar nek en achter haar rug iets loshaakte en zich handig uit het schouder-bedekkend bovenstukje van haar jurk werkte. Dat kleedje zag er opeens totaal anders uit: een erg diep opengewerkt niemendalletje met twee heel smalle schouderbandjes, waaronder haar borstjes duidelijk vrij spel hadden. Daarnet, met het bijbehorende bovenstukje erbij, zou zelfs mijn moeder moeite hebben om een opmerking te kunnen maken, maar nu ze dat strategische dingetje achteloos op haar handtas liet vallen, liet ze méér van haar mooie gebruinde lijf bewonderen dan ik ooit gezien had. Ik moest me beheersen om niet openlijk te staren.

“Jouw seksleven draait dus op volle toeren, daar in Leuven?” vroeg Stan me opeens recht voor de raap.

Ik verslikte me haast in mijn fruitsap, maar wist me snel te herstellen. “Alleszins beter ginds dan hier”, antwoordde ik voorzichtig. Waar stuurde die op aan?

“Ik bedoel eigenlijk; heb je voor jezelf zo je normen? Vrij je alleen maar met je lief van dat moment, of duik je in bed zodra zich een kans voordoet?”

“Eh..”.

“Niet zo blozen”, lachte Tine.

Ik grinnikte bedremmeld, en haalde wat dieper adem.

“Dat ligt er een beetje aan”, zei ik openhartig, en ik besloot er niet te veel doekjes rond te wikkelen. “Ik heb daar vorig jaar een tijdje een ‘vast lief’ gehad, en ook een paar vluchtigere relaties. En op tijd en stond een nachtje als onverwachte afsluiter van een fuif of zo”. Ik keek eens stiekem naar hun reactie en vulde aan. “Ik kom inderdaad niet veel te kort op dat punt. Hier thuis wél, natuurlijk. Maar in Leuven is alles uiteraard anders. Flower power hè”.

“Flower power?” vroeg Stan.

“Wel… Heel wat mensen – zeker op onze faculteit – kijken tamelijk vrij aan tegen die dingen. En er wordt soms wel eens wat vrijblijvend geëxperimenteerd hè”, grinnikte ik terwijl ik wat gegeneerd over m’n neus wreef en m’n halve gezicht achter m’n hand verborg.

“O…? Leg uit?” Tine was nieuwsgierig.

“Nou… Ik was eens op een kot-feestje dat wat uit de hand liep”.

“Kot-feestje dat uit de hand liep? Sex and drugs and rock&roll?” We lachten wat met de instant-definitie van Tine.

“Zoiets, ja. Niet noodzakelijk in die volgorde, hèhè. Als je binnenkwam, kwam de hasjgeur je tegen. En een paar mensen zaten er zo stoned als wat bij. Maar daar blijf ik af. Bier daarentegen… Dat durft al eens erover te gaan”. Ik probeerde met bier weg te glippen van dat beruchte kot-feestje, naar een ander onderwerp, ook wel delicaat, maar dan op een andere manier. “Niet dat ik een drankprobleem heb, maar iets minder drinken zou toch wel mogen”.

Tine liet echter niet meer los. Nieuwsgierig-opgewonden bleef ze hardnekkig bij het kot-feest “En wat gebeurde daar toen zoal?”

“Nou…”, zei ik wat korzelig-brutaal, mezelf verwijtend dat ik het onderwerp überhaupt had aangekaart. “Wat gebeurt er als je een heel innig-intieme slow danst met een grietje dat je amper kent maar dat blijkbaar even geil staat als jijzelf, zodat je tegen het eind van die slow gewoon nog lekker staat te tongen en te strelen en elkaar te bevoelen… en dan op een kamer verzeilt waar al twee andere gelegenheidskoppeltjes aan het vrijen zijn en iedereen alle remmen en taboes vergeet…” Details waren overbodig, vond ik, maar Tine wilde het helemaal weten.

“Komaan, vertel?”

“Heu…mm… Tja… Dingen waar je ’s anderendaags en de dagen daarna toch wel van bloost…”

Ik keek stiekem eens naar de gezichtsuitdrukking van Stan. Die leek helemaal niet geschokt, maar ik voelde me toch niet bepaald op mijn gemak en had liefst van onderwerp veranderd.

“Je hebt die nacht meer dan één wijfje aan je degen geregen”, grinnikte Stan. “En je weet niet meer in welke volgorde of hoe ze heetten”.

Ik knikte haast onmerkbaar, voelde me dodelijk gegeneerd, en lonkte nu weer naar Tine. Wat zou die wel van me denken?

“Eigenlijk duik je dus met de eerste de beste in de koffer”.

“Normaal niet”, protesteerde ik. “Dat was toen… en OK, het is me nog wel eens overkomen, als de omstandigheden zo waren, ja, maar..”.

“Je hebt seks hoewel je goed weet dat er geen relatie op zal volgen?”

“Heu..”. Verwarring.

Hoewel Stan helemaal niet streng klonk, vond ik het geen aangenaam gesprek meer. Ik probeerde de meubelen te redden. “Die… eum… die feestjes zal ik maar zeggen, dat is uitzondering hoor. Het is echt niet zo dat ik als een geile bok elke nacht heel Leuven afschuim. Maar ja, soms wordt het je te machtig”, probeerde ik te vergoelijken.

“Val je op bepaalde types?”

“Heu… Nee… Het moet klikken, hè. Als er geen zinnig woord uit komt, als er geen magie is, voel ik normaal ook totaal geen sexappeal, zelfs als het objectief gezien een vreselijk knap wijfje is”.

“Jonger? Ouder?”

“Heu. Graag wat volwassen, ja”.

“Maar je houdt je niet aan één partner in één vaste relatie”.

Ik geraakte geïrriteerd en keek hen beurtelings aan. Was dit een kruisverhoor of zo? Ik haalde dieper adem en probeerde het onderwerp eens en voor altijd af te sluiten. “Ik ben inderdaad nogal uit op seks. Of eigenlijk, nee, het is anders; ik ben een body-mens. Lichamelijk aangelegd. Mensen die ik graag mag, wil ik kunnen aanraken, vastpakken, een knuffel geven. Tja, en als dat wederzijds klikt, mag het van mij wat meer zijn, hè. Kussen, strelen, masseren, …” Ik vond het allemaal wat belachelijk klinken; ik zat daar als melkmuil twee volwassenen te doceren over vrijen. “Ik hou eigenlijk meer van lekker lang vrijen dan van seks. In het Frans bestaat daarvoor een heel toepasselijke zegswijze, iets met jagen, hoe was het ook weer…”

“On aime mieux la chasse que la prise, komt van Blaise Pascal”, hielp Stan me.

“Voilà. Ah, Pascal? Dat wist ik niet. Ik vind dat boenk erop; het voorspel, daar gaat het om. Er is niets zo fijn als met een leuke vrouw eindeloos te liggen knuffelen en elkaar te verwennen, met alles erop en eraan. Zo zalig. En ik zie dus écht niet in waarom dat enkel zou mogen als je een vaste relatie hebt. Of zelfs waarom dat alleen met je vaste vriendin zou mogen”. Voilà, dat was eruit. Kon me niet meer schelen wat ze nu van me dachten.

“En wat vindt dat nieuwste vriendinnetje daarvan?”

“Wel, heu… Ik zou me sterk vergissen als dat bij haar anders is”.

“Zo mag ik het horen”, antwoordde Tine. En nog voor ik van mijn verrassing bekomen was, stond ze op. Ze greep de fles wijn uit de koeler en schonk Stan en zichzelf nog wat bij. Daarna nam ze de karaf fruitsap en kwam ermee boven mijn glas. Ze boog daarbij recht tegenover mij zo ver voorover dat haar losse kleedje helemaal openviel en zodat ik niet anders kon dan tegen haar kleine borstjes en tepels aankijken. Ik zag in een flits dat het goed was, en keek dan snel op; ze keek me geamuseerd aan, peilend naar mijn reactie, en wachtend met de karaf boven mijn glas. “Een beetje bijvullen of heb je liever dat ik zo nog even blijf staan?”

“Een beetje, ja” stotterde ik verbouwereerd.

Ze bleef onbeweeglijk in diezelfde inkijkhouding en lachte. “Een beetje wat? Fruitsap of blijven staan?”

“Eh, toch maar fruitsap, zeker?” en ik gluurde snel even naar mijn oom, die me ook al geamuseerd zat aan te kijken. Wat was hier aan de hand, verdomme?

“Tine is dol op dit soort spelletjes” verblufte Stan me terwijl Tine weer ging zitten. “Ik ook, trouwens. En als ik je goed begrijp, kun jij dat ook wel waarderen, of niet, Piet?”

“Eh… Ik ben… eh… even compleet sprakeloos”.

“Ben je geschokt?”

“Ja… eh… nee, alleen..”.

“Vind je dat dit niet hoort?”

“Eh, een beetje kras, toch wel”.

“Je bent verrast dat Tine je zomaar al dat moois gunt terwijl ik er nota bene bij zit?”

“De twee, ja”, antwoordde ik, niet op mijn gemak.

“De twee?”

“Wel, vooral verrast dat ze me zomaar laat… , ja, en… ja, dat ze dat doet terwijl u erbij zit. En dat u dat kennelijk fijn vindt ook, ja”.

“Vind je dat dit niet hoort?” Herhaalde hij. “Of zou je liever hebben dat ik er niet bij was?”

“Eh, wel… ik weet niet…”.

“Heb je liever dat we hiermee ophouden, vergeten wat er gebeurd is en vanaf nu over het mooie weer praten?” dramde hij door.

“Eh… nee… ik weet niet… Wacht eens even. Ik besef niet goed wat me hier opeens helemaal overkomt”.

“Heb je liever dat we ermee ophouden?” herhaalde hij.

“Neen”, antwoordde ik tamelijk kordaat terwijl ik voor mezelf besliste dat ik zou meelopen in hun spelletjes. Om het even wat ze van plan waren!

“Vind je Tine sexy?”

“Natuurlijk!”

“Vond je het fijn dat ik je zomaar mijn tietjes liet zien?” vroeg Tine nu ondeugend lachend.

“Eh… Ik was vooral volledig verrast”.

“Zou je ze opnieuw en wat beter willen zien?”

Ik was nu echt sprakeloos en staarde, haast bang, van de ene naar de andere.

“Wil je ze nog eens zien?” herhaalde ze.

Ik schraapte m’n keel.

“Eh… Ja, eerlijk gezegd wel, ja”.

“Vind je ze mooi?” terwijl ze deze keer met haar hand op mijn knie nog dichter naar me toe boog zodat haar jurk weer helemaal open-puilde, vlak voor me. Haar gezichtje was vlak bij het mijne. Als ik eronder door keek, waren haar tepels het eerste wat ik zag. Ik meende wat lager zelfs een glimp van een blauw slipje te zien. Ik kon haar borstjes aanraken, als ik mijn hand zou durven uitsteken. Ik keek onzeker, onwennig, meende dat haar tepels wat nadrukkelijker opvielen dan daarnet, en kon me niet bedwingen om mijn keel te schrapen, te slikken en te kuchen. Voelde me héél klein en kwetsbaar.

“Kun je je voorstellen dat je met Tine zou vrijen en naar bed gaan? Voor dat eindeloze voorspel van jou?”

Stans vraag kwam aan als een klap. Nog meer verwarring, maar ik had nu eenmaal beslist om mee te spelen. Ik wikte mijn kansen: zou ik effectief mijn hand uitsteken naar haar borstjes? Maar ik zat als verstijfd op mijn stoel.

“Tja, als ik met Tine aan de praat zou geraken in Leuven, en als ik niet wist dat je bij mijn oom of bij een andere goede kennis hoorde, dan… dan zou ik me heel hard uitsloven!”

Dat antwoord leek haar te voldoen. Ze tuitte haar lippen even tot een zacht en lang kusje op mijn voorhoofd, leunde weer achterover in haar zetel, dronk nog een slokje, zette haar glas neer en zei: “Je oom en ik hebben een heel eerlijke en open relatie”. Ze wachtte tot ze mijn blik gevangen had en vervolgde: “Wij willen je een en ander vertellen omdat we intussen weten dat je op onze golflengte zit. En dat we je kunnen vertrouwen. Dat is toch zo?” Ik knikte. “Seks is ook voor ons altijd belangrijk geweest in onze relatie. Meestal met elkaar, maar niet altijd. Net zoals jij daarnet zelf zei; je kunt tennissen met een ander, tango dansen met een ander, waarom zou je dan niet lekker kunnen vrijen met een ander dan je vaste partner? We zijn open in die dingen. En normaal gezien weten we van elkaar vooraf wie wat zinnens is met wie, en anders horen we het achteraf wel van elkaar. Geen jaloezie en toestanden. Is dat OK voor jou?” Ik knikte.

“Sinds mijn ongeval vorig jaar, heb ik wat problemen”, nam mijn oom over. “Niet alleen met mijn been… “

“Ik heb inderdaad horen fluisteren dat er meer op het spel stond dan dat been… Nog een geluk bij een ongeluk dat het allemaal goed gekomen is”.

“Het is niet goed gekomen, Piet. Toch niet zoals het vroeger was”, zei Tine zacht.

Ik zat ongemakkelijk op mijn stoel te draaien en kon mijn oren niet geloven. Het leek zo overduidelijk waar die twee op aanstuurden, maar dit kon toch niet waar zijn? Ik vroeg me wanhopig af of ik ergens iets gemist had, of er een andere, onschuldige interpretatie van dit gesprek mogelijk was.

Tine schopte haar teenslippers uit, trok een voet omhoog en plantte de hiel op het randje van haar tuinzetel. Haar jurk gleed langs haar dij tot beneden in haar kruis. Ze hielp een beetje zodat hij helemaal tussen haar benen weggleed. Zo zag ik twee mooie gebruinde lange, gespierde benen. Het ene helemaal tot tegen haar romp, het andere niet veel minder.

Ik voelde me hoe langer hoe meer in het nauw gedreven. Keek van die mooie dij en haar nog net bedekte kruis snel op naar haar, zag dat ze me haast spottend aankeek, en loenste meteen naar mijn oom. Die glimlachte en zei. “Mooi?”

Ik knikte sprakeloos.

“Er is nog meer”, fluisterde Tine plagerig terwijl ze haar andere voet ook op de rand van de zitting plaatste, de knieën wijd uiteen. Ze leunde afwachtend achterover en trok haar jurk in een trage vloeiende beweging wat omhoog, misschien wel hoger dan ze zelf dacht: ik zag niet alleen haar benen maar nu ook haar billen en het lichtblauwe slipje.

“Amai”, zuchtte ik met een trillende, hese stem terwijl ik opnieuw even naar oom Stan lonkte.

“En?” vroeg Tine alsof ze nu op mijn initiatief wachtte.

Ik keek hen beurtelings aan, met ongetwijfeld grote, bange ogen. Ik had zin om voor haar op mijn knieën te gaan zitten, de weke huid aan de binnenzijde van haar dijen te kussen en te likken en mijn neus en mond tegen haar broekje te drukken om haar geur op te nemen en om haar alvast door de stof van haar slipje te beginnen ‘bewerken’, happen en kussen terwijl ik haar dijen en billen zou kneden en strelen.

In de plaats daarvan stond ik op, vlak voor haar. Stak mijn handen uitnodigend uit en greep de hare toen ze me tegemoet kwam en haar voeten op de grond zette. Ik trok haar overeind uit de zetel, ging met één hand in een vloeiende kruislingse beweging verder de hoogte in en deed haar als in een swing 180° rond haar as tollen en met haar rug tegen mijn bovenlijf terechtkomen. Ik liet mijn en haar hand voor haar door omlaag komen zodat ze gevangen was in mijn armen en zodat onze handen op haar buik rustten. Ik drukte mijn onderlijf brutaal tegen haar kont. Het kon niet anders of ze moest mijn intussen harde pik voelen die heel ongemakkelijk neerwaarts gevangen zat in mijn slip en onder mijn shorts, en die haast schreeuwde om bevrijd te geraken en kloppend overeind te gaan staan. Ik kuste haar schouder, en nog eens en nog eens. En ik betwijfelde of ik met een hand omlaag zou glijden naar haar kruis. Gleed met mijn licht geopende mond naar haar hals, liet het tipje van mijn tong een paar keer flitsen over haar zachte vel, zat met mijn lippen al vlak onder haar oor terwijl ik oom Stan recht in de ogen keek. Gleed met mijn handen naar haar borsten om ze in twee kommetjes te vangen, en ik voelde hoe zij intussen haar jurk omhoog trok, allicht om Stan nog meer uit te dagen.

Ik zag Stan zijn oren spitsen net toen ik het zelf ook hoorde: de auto van pa, het janken van de motor bij het terugschakelen om af te remmen op de motor en de oprit op te rijden. Ik liet Tine los, zette een stap achteruit. Tine liet haar kleedje vallen. “Daar zijn ze”, zei ik geschrokken, en ik wilde me omdraaien om mijn ouders tegemoet te lopen.

“Piet!” zei Stan bevelend. Hij was even snel overeind gekrabbeld, greep me bij de schouder en trok me dichterbij tot onze gezichten zich op amper dertig centimeter van elkaar bevonden. Hij keek me recht in de ogen en zei. “Als je wil, neem ik je straks mee en kun je tot je examens bij ons komen logeren om te blokken. Ik regel het wel met je ouders. Dan babbelen we vanavond voort. Je snapt natuurlijk waar het om gaat. Aan jou de keuze, maar je zult er geen spijt van krijgen! Eén voorwaarde: je haalt in september de beste resultaten van je hele leven! Denk er maar even over na. Enne… mondje dicht!”

Ik bleef sprakeloos staan terwijl Stan de tuin uit hinkte om mijn ouders te begroeten. Die hadden zijn wagen uiteraard voor het huis zien staan. En terwijl de obligate kussen werden uitgewisseld, merkte ik tot mijn opluchting dat Tine opnieuw de zedige versie van haar zomerjurk aanhad, mét schouderstukje.

Er viel heel wat bij te babbelen, en Stan en Tine moesten natuurlijk blijven mee-eten. Moeder, altijd een kei in het tevoorschijn toveren van een lunch voor enkele personen extra, inspecteerde snel haar voorraden en stuurde me nog even naar het buurtwinkeltje. Dat kwam me goed uit, want ik was totaal in de war en opgefokt, en ik wilde hier even wegvluchten. Wist in de winkel nauwelijks nog wat ik nodig had en reageerde eerder sullig op de grapjes van de bediening. Toen ik weer thuiskwam, had Stan het met mijn jongere broer over diens prestaties in de tennistoernooien in de streek. Tine gunde me geen blik meer en kuierde samen met mijn zus naar de wei iets verderop, waar allicht een paar mooie paarden rondliepen. Ik betrapte me erop dat ik haar nastaarde. Pas toen ik in de kelder nog wat wijn en frisdrank ging halen, bracht de koelte me enigszins tot rust. Ik haalde diep adem, mompelde ‘jezus, wat ’n wijf’, overtuigde mezelf dat het bizarre gesprek van daarstraks en vooral het uitdagende exhibitionisme van Tine geen andere betekenis konden hebben, en besloot me volledig over te leveren aan de plannen van Stan. En aan Tine… Ik had vroeger al meermaals uitgebreid gefantaseerd over Tine. Zou ze naakt zwemmen? Naakt zonnen? Hoe ze me zou vragen haar in te smeren met zonnecrème, … Intussen wist ik al meer: haar borstjes waren alleszins niet melkwit, haha. Zou ze écht, met mij? “…dat je met Tine naar bed zou gaan…” galmde Stans stem door mijn hoofd. Pff. Ik verplichtte mezelf te kalmeren door te denken aan de moeder van de sul van het buurtwinkeltje, die lelijke, oude en vieze heks die altijd in diezelfde smerige schort rondlummelde in het winkeltje, zodat ik even later weer zonder erectie de keldertrap op kon.

Even later, net voor we aan tafel gingen, kruiste ik Stan bij het toilet.

“Wel?”

“Ik doe mee!”

“Niet té enthousiast, hè. Laat mij maar”.

“OK”.

Aan tafel leidde Stan het gesprek naar mijn fameuze tweede zit. Hij slaagde er al snel in de toestand te dedramatiseren. Dat hij indertijd ook eens een jaar ferm tegen de lamp was gelopen en de meubelen toch nog vlot had gered. Het kon geen kwaad, zo’n september, integendeel. In de licenties zou ik daardoor allicht gemotiveerder zijn dan ooit en wie weet stond me daarna en precies daardoor een assistentschap bij een of andere prof te wachten. Nou, die kwam aan bij mijn ouders… Ze glunderden.

En Stan smeedde het ijzer terwijl het heet was. Hij vond het maar niks dat ik hier thuis zat; met alle respect, maar dit was niet de goede manier om geconcentreerd naar die tweede zit toe te leven. En net toen mijn ouders opnieuw bezorgd werden, haalde die geslepen vos zijn troeven uit. Als ik eens met hém meekwam? (Met hém, zei hij, in het enkelvoud…) De logeerkamer was in een handomdraai omgetoverd tot een gezellig kot. Geen lawaai, geen last van hitte, geen afleiding, en het zwembad in de tuin om af en toe even af te koelen. We zouden ‘s avonds samen stukken uit mijn cursussen overlopen en hij had meer dan genoeg interessante documentatie in huis om die ‘onnozele Fabry’ op z’n plaats te zetten. Waarop mijn moeder verwijtend.

“Stan toch, uw manieren. Dat is wel een geleerde professor, hè”.

Hij lachte haar vierkant uit. “Hoor eens zus: Piet heeft een serieuze stommiteit begaan. Hij moest daar zijn, punt. Maar zo’n prof die ‘m dan naar huis stuurt om zélf z’n koffie te kunnen gaan drinken, die is het niet waard prof te zijn. En ‘geleerd’ is hij dus al helemaal niet. In mijn firma zou hij voor zo’n gedrag kunnen inpakken”. Nu goed, Stan zou me wel eens bijwerken, briefen en aan het werk zetten. D’r zou verdorie in heel Leuven geen mens ooit meer beslagen en met meer nuttige achtergrondinformatie aan z’n tweede zit begonnen zijn. En daarbij: Leuven was van bij hem thuis vlakbij, als ik eventueel nog eens naar de faculteit of naar de bibliotheek of naar de fac-bar moest.

“Laat hem daar maar wegblijven, van die bar”, gromde mijn pa.

Tine wees Stan erop – alsof ze die onverwachte gast niet helemaal zag zitten – dat zij een tamelijk drukke week ging hebben en dat ik dus wel heel veel alleen thuis zou zitten, en misschien wel zélf mijn potje moest koken. Stan wuifde het bezwaar weg. Wat eet zo’n student? Er was desnoods de frituur om de hoek. En overdag kon ik pauzeren met een schoonmaakbeurt voor het zwembad. Hij had ook nog een paar klusjes in de tuin waar een sterke kerel voor nodig was. Het grappige was dat Stan z’n betoog meer naar mij richtte dan naar mijn ouders, alsof hij mij moest overtuigen en de instemming van mijn ouders vanzelfsprekend vond. Ik zat erbij met dichtgesnoerde keel en bonzend hart. Wist niet hoe ik me moest gedragen. Plakte aan de zitting van mijn stoel. Vermeed Tine aan te kijken. Vermeed moeder aan te kijken. Probeerde niet te enthousiast te zijn, maar toch… Of dat allemaal wel nodig was? En dat ik dan mijn boeken en kleren moest verhuizen, al was dat ook weer geen probleem. En of ik geen te grote last zou zijn? Maar inderdaad, ik moest zeker nog naar Leuven, al was het maar om de examenplanning nog eens te checken…

Moeder was vanzelfsprekend niet enthousiast. Rook haar moederinstinct onraad? Vader was er gelukkig wél voor te vinden. Het idee dat ik daardoor eventueel een schitterend examen zou afleggen, en aan een academische carrière beginnen, streelde natuurlijk zijn ijdelheid. En hij was het allicht ook grondig beu om elke dag opnieuw met mij geconfronteerd te worden. Mijn kleine zus wilde wel meegaan. Dan kon ze ook in het zwembad. En ze zou wel pannenkoeken voor me bakken.

“Als jij later ook herexamens hebt, meisje”, lachte Stan haar vriendelijk weg.

Even later was de kogel door de kerk en ik haastte me mijn spullen bijeen te zoeken.

(Wordt later ooit vervolgd en verbeterd, of ook weer niet…)

Zestiger

Graag uw sterrenwaardering bovenaan en/of reactie onder het verhaal. Of direct contact met mail. Dank u. Liefs My

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s