De allereerste keer


Het nieuwe schooljaar – mijn laatste jaar middelbaar, ergens in het begin van de jaren 70 (goh, da’s intussen zo’n 45 jaar geleden!) – was al enkele weken begonnen toen zich in onze klas nog een nieuwe leerling aandiende. Een ‘Ollander’ nota bene. En vermits ik tot dan de bank op de laatste rij helemaal voor mij alleen had, werd Harm mijn buur. Ik herinner me nog goed dat mijn eerste reflex was een beetje op te schuiven naar het kantje van de bank. Alsof hij een pestlijder was. In feite was het natuurlijk gewoon opschuiven omdat ik al heel die tijd zowat midden in de bank zat.

De knul verraste me meteen door spontaan zijn hand uit te steken en “hallo, ik ben Harm” te zeggen.

“Piet”, antwoordde ik terwijl ik zijn hand greep. “Even wat plaats maken”, stotterde ik heel overbodig om mijn opschuifbeweging te verklaren.

Harm profileerde zich de weken na zijn komst als een vreemde snuiter. Stug. Zei weinig, maar áls hij iets zei, was het raak. Ook tegenover onze leraars. Deed er geen strikjes rond, zei gewoon waar het op stond. Kon een hele les quasi ongeïnteresseerd afwezig-aanwezig zijn en dan opeens een vraag stellen of een opmerking formuleren die menig leraar van zijn stuk bracht. Was enorm gevat en kon logisch redeneren zodat er geen speld tussen te krijgen was. Nam niks zomaar voor waarheid aan. Koppig ook, als hij overtuigd was van zijn gelijk. En al te graag altijd weer het laatste woord willen hebben. Dat was natuurlijk een doorn in het oog van enkele ouderwetse leraren die geen tegenspraak duldden, en ook bij een hele reeks leerlingen die dit soort rebelsheid niet kenden. Sommigen waren al geïrriteerd als Harm nog maar zijn keel schraapte om iets te zeggen. Voor mij, tamme beleefde Belg, was het een revolutie, zo’n welbespraakte Hollander die af en toe voor opschudding zorgde met zijn vrijpostige commentaar op momenten dat wij al lang zwegen.

Als buurman in de klas had ik logischerwijze het meest contact met hem. Alleen al de uitleg over onze lessen en leraren, nota’s uitlenen, hem wegwijs maken, who’s who en die dingen. En hoewel hij een kei was in enkele vakken, zat hij met enkele andere vakken duidelijk achterop. Zijn Frans was uiteraard hopeloos… Kwam daarbij dat hij na school een heel eind in dezelfde richting als ik moest fietsen. Van het ene kwam het andere: al na enkele dagen fietsten we na school tot bij hem thuis, maakten we samen ons huiswerk en namen we ook samen de leerstof door als er een overhoring op til was. En daarna fietste ik voort tot bij mij thuis.

’s Morgens maakte ik een klein ommetje om hem thuis op te pikken. Zo maakte ik kennis met zijn moeder, mevrouw Dijkstra (“zeg maar Sonja, hoor” corrigeerde ze me telkens als ik “mevrouw” zei) en zijn jongere zus Jana. Een vader had ie niet meer. Die was blijkbaar vorig jaar verongelukt. Er waren wat onduidelijkheden rond dat ongeval. Zelf spraken de Dijkstra’s er niet over, maar de geruchtenmolen in de omgeving had het over ‘moord’, ‘afrekening’, ‘veel geld’, ‘gangsters’, ‘héél véél geld’, ‘afpersing’, ‘milieu’… En de weduwe was ginds in Nederland gewoon gek geworden met al die heisa rond het dossier, kon het daar niet meer uithouden en was daarom naar België ‘gevlucht’.

Mijn ouders hadden het niet echt begrepen op mijn omgang met ‘die vreemden’ met die duistere achtergrond, maar beseften ook dat er concreet niks verkeerd aan was. Bovendien vonden ze het allicht toch wel interessant om hun zoon – mij dus – als een soort spion of insider bij de ‘vijand’ te hebben en zo eventueel dingetjes uit eerste hand te kunnen vernemen (en voort te vertellen). Ik vernam echter niet zo gek veel uit eerste hand, en ik was wel zo loyaal om mijn mond te houden over alles wat ik hoorde of zag. Ik hoorde trouwens niet veel, maar ik zag wel dat mevrouw Dijkstra (“zeg maar Sonja, hoor”) naar mijn gevoel een heel erg knappe vrouw was. En charmant en innemend. Al vanaf de eerste keer dat Harm me mee naar binnen uitnodigde na school, behandelde ze me heel joviaal: de vrienden van mijn kinderen zijn ook mijn vrienden, net alsof ze me al heel haar leven kende, bijna als een adoptiekind. Ik was onder de indruk, betoverd door haar vlotte omgang, en moest alle moeite doen om haar niet openlijk te zitten aanstaren. Na drie ontmoetingen was ze mijn godin, en ’s avonds in mijn bed fantaseerde ik voluit… Zij mocht me graag, dat was duidelijk. Ze vond het geweldig dat ik Harm wat opving en hielp. Na enkele weken vertelde mijn moeder me dat Harms moeder zélf zo vriendelijk was geweest om haar te bellen om mij te prijzen, om uit te leggen dat ze het gewéldig vond hoe ik haar zoon had opgevangen, dat ik helemaal geen last was bij haar thuis, en of mijn ma het goedvond als ik af en toe bleef mee-eten en zo.

Ik werd al snel de beste vriend van Harm, en ook vriend aan huis. Helaas vond mevrouw Dijkstra kort daarna een andere, geschiktere woning, een kast van een villa met alles erop en eraan, zwembad in de tuin, maar dan in de villawijk aan de andere kant van het stadje waar we samen schoolliepen. Hun verhuis vormde een serieuze domper op onze vriendschap: afgelopen met samen naar en van school fietsen… Die vriendschap hield echter desondanks stand: elke woensdagmiddag fietste ik tóch mee naar de nieuwe villa om samen een pak schoolwerk te doen. En bijna elk weekend reed ik ook weer helemaal tot ginds.

Die verhuis naar die kast van een huis maakte ook in de grote omgeving duidelijk dat mevrouw Dijkstra helemaal geen geldgebrek leed, om het zacht uit te drukken. Harm vertrouwde me toe dat zich sindsdien heel wat would-be aanbidders aandienden, maar hoewel zijn moeder (“zeg maar Sonja, hoor”) geen vrouw was om alleen te blijven, lachte ze voorlopig alle belangstelling weg. Zo vertelde Harm me ook – maar dat mocht ik onder geen beding voortvertellen – dat ‘de Giraf’ (onze leraar Frans) zich op zekere avond in zijn beste pakkie, met een bosje bloemen voor de mamma en met een rooie kop ongevraagd had aangediend om Harms Frans wat bij te spijkeren. Mevrouw Dijkstra had die loser vriendelijk bedankt voor het aanbod maar toch maar snel de deur gewezen, en sindsdien namen de pesterijtjes van de Giraf tegenover Harm stelselmatig toe. De helft van de klas snapte er niks van waarom Harm het telkens weer moest ontgelden. Harm bleef er ijzig kalm onder. Stond er eigenlijk boven, wat de Giraf nog wat meer irriteerde. Ikzélf had me een keer van plaatsvervangende woede behoorlijk kwaad gemaakt in de klas, en was daarvoor door de Giraf ‘beloond’ met een flink pak strafwerk. Ik was daarop mijn beklag gaan maken bij de directeur (jaja, ik was door mijn omgang met Harm een stuk mondiger geworden!) en die had me uitgelegd dat hij niet tussenbeide wilde komen in die strafmaat, maar dat hij de zaak zou opvolgen. Tja.

Harm en ik hadden intussen een verbond gesloten dat we samen een extra inspanning zouden doen op Frans. Van nul herbeginnen, de handboeken vanaf het eerste jaar instuderen, woordjes en vervoegingen blokken, tot hij sterretjes zag. Hij moest en zou de Giraf te kakken zetten. Moeder Sonja zat erbij toen we onze plannen in een strak tijdsschema goten. Het zou ook van mij een inspanning vragen, en ze voelde zich een beetje schuldig – ik meende zelfs dat haar ogen een beetje vochtig werden – maar ik wuifde dat weg: misschien wilde ik volgend jaar wel Romaanse talen gaan studeren, dat zou mij ook van pas komen. Toen ik die avond naar huis vertrok, liep ze met een of ander voorwendsel mee naar buiten. Ze dankte me nog eens, trok me tegen haar aan, kuste me vluchtig op mijn voorhoofd terwijl ze me vastklemde alsof ze me nooit meer zou loslaten en zei me dat ik een lieve schat was.

Ik voelde hoe ik tegen haar borsten zat, ik rook haar heerlijke geur en ik kreeg ongewenst een erectie. Ik zag aan haar verraste oogopslag dat zij op haar beurt mijn stijve voelde drukken tegen haar bekken, en ik ging door de grond van schaamte, maar haar twinkelende ogen en haar lieve lachje stelden me enigszins gerust. Terwijl ze me met haar ene arm bleef vastklemmen – nog vaster tegen haar buik, zo leek het wel – streelde ze me met haar andere hand over mijn wang. En ik kreeg nog een piepklein kusje op de mond erbij.

“Lieve jongen”, fluisterde ze, terwijl ze nadrukkelijk oogcontact zocht, en “Bedankt voor alles, en kom goed thuis, hoor!”

Ik was helemaal in de war. Wekenlang helemaal van de wereld. Werd ’s morgens wakker en dacht aan mevrouw Dijkstra. Droomde overdag van mevrouw Dijkstra, masturbeerde op het toilet en onder de douche voor mevrouw Dijkstra en viel ’s avonds uitgeput in slaap met mevrouw Dijkstra. Ik leed onder de toestand, was op mijn ongemak bij Harm – het was alsof ik verraad pleegde – en vermeed oogcontact als ik weer op bezoek kwam. En het werd nog erger… Toen ik de week erna op woensdagnamiddag bij de Dijkstra’s zat, was het ongemerkt en onaangekondigd beginnen te sneeuwen, en op een mum van tijd lag er een enorm sneeuwtapijt… Ik slikte toch wel even toen ik dat zag: schemerduister, zo vroeg, en de wegen dicht gesneeuwd en ik moest daardoor nog een kleine 15 kilometer naar huis fietsen? Daar kon geen sprake van zijn, vond mevrouw Dijkstra. Zij vond dat ik maar moest blijven slapen: Harm en ik hadden ongeveer dezelfde maat, ik moest maar een pyjama van hem en morgenvroeg kleren van hem aantrekken. Zij belde zelf naar huis en regelde het met mijn moeder. Die stemde ermee in. En toen Harm en ik ’s avonds op zijn kamer zaten te werken, bracht ze ons een kop warme chocolademelk. Ze zette er eerst eentje bij Harm, liep om de tafel heen, zette een kop bij mij. Bleef uit belangstelling over mijn schouder even kijken naar mijn nota’s en legde daarbij haar hand quasi achteloos op mijn schouder. Ik rilde toen ze er zachtjes in kneep, en het leek alsof er een ijskoude zweetdruppel langs mijn ruggengraat in mijn bilspleet gleed.

’s Avonds even douchen voor het slapengaan: ik wist van Harm dat hier amper gêne bestond: iedereen liep als ie iets nodig had bij iedereen de badkamer in en uit, om het even wie aan ’t douchen was of in bad zat. Het was zelfs eens gebeurd, vroeger in Nederland, toen z’n pa nog leefde, dat ze met z’n allen in hun blootje samen in de badkamer waren nadat ze waren uitgeregend op wandeling. Ik had alle moeite gehad om mijn verbazing te verbergen toen dat eens ter sprake kwam, en terwijl ik onder de douche stond, was ik doodsbang dat zij ook bij mij zou binnenlopen. Al verlangde ik daar tegelijk naar…

Ik werd geïnstalleerd op de logeerkamer. Die lag helemaal aan de ene zijde van de lange nachthal, vlak naast de ‘master bedroom’ van moeder Dijkstra, terwijl de kamers van Harm en Jana helemaal aan de andere kant lagen. Ik lag in bed, durfde nauwelijks te ademen en te woelen. Ik durfde al helemaal niet te masturberen. En mijn erectie hield hardnekkig stand. Ik lag stil te luisteren of ik geluiden hoorde uit de kamer van mijn godin. Dacht aan haar borsten in een nachtjapon… Probeerde een hele tijd de drang om te gaan plassen te overwinnen maar moest uiteindelijk toch mijn bed uit. Op blote voeten met een kanjer van een erectie door de nachthal naar de badkamer. Sloot de deur in het slot en moest een ingewikkelde voorovergebogen én gehurkte houding aannemen om ondanks mijn fier rechtopstaande pik toch netjes in de pot te kunnen plassen. Wist niet goed of ik herrie zou maken door het Wc door te trekken of niet. Besloot het dan toch maar te doen. Waste mijn handen en wachtte vruchteloos tot mijn erectie zou verdwijnen. Quod non. Sloop dan maar weer de nachthal in en botste in het schemerduister op mevrouw Dijkstra in een kort, luchtig nachtponnetje. Ik vergaapte me aan haar benen. Zij zag allicht mijn erectie, fluisterde met een glimlach “slaap wel, jongen” en verdween op haar beurt in de badkamer.

Ik bleef nog lang woelen, viel dan toch in slaap maar werd al heel vroeg wakker met opnieuw de aandrang om te gaan plassen. Dat moest toch wel van de spanning zijn… En opnieuw een erectie… Ik sloop weer naar de badkamer, zélfde gedoe om met een harde leuter in de pot te mikken, en besloot daarna niet meer naar bed terug te keren, maar beneden in de keuken wat te lezen. Niet veel later verscheen ook mevrouw Dijkstra in de keuken. Ze droeg een kamerjas en ze had gelukkig de moeite gedaan om hem goed zedig dicht te sjorren. Zij zette alvast koffie en bracht me een mok. Toen ze voorover boog met haar koffiepot, kreeg ik desondanks een prachtige inkijk in al dat moois: mooie volle borsten, bruingebrand. Het duizelde en ik ging wat verzitten om mijn volgende instant erectie onder de tafel te verbergen. Zij merkte mijn ongemak, haalde even wat dieper adem en zei zacht.

“Je hoeft je niet te schamen, jongen. Dit is een heel gewone reflex, en gezond ook. Alles komt goed.”

De winter ging z’n gewone gangetje. Tussen Harm en mij klikte het steeds beter: we werden als het ware bloedsbroeders. Ik bleef betoverd smachten naar mevrouw Dijkstra die me niet bepaald aanmoedigde maar me evenmin afweerde. Alles liep gesmeerd, behalve de relatie tussen Harm en de school en vooral tussen Harm en de Giraf. Het feit dat Harms Frans onmiskenbaar met rasse schreden vooruitging – zelf stak ik dankzij al dat oefenen met Frans intussen met kop en schouders boven de rest uit, terwijl Harm tot de besten van de rest behoorde – leek de Giraf te irriteren. Het bleef maar opmerkingen en onzinnige straffen regenen. Harm accepteerde dat niet langer zomaar. Hij lachte de Giraf sarcastisch in zijn gezicht uit en liet niet na ook in andere lessen de leraars te verwijten dat niemand ingreep tegen die ‘loser’. Hij kreeg stilaan problemen met het halve lerarenkorps en ook met het secretariaat en de directie want hij was op korte tijd verscheidene keren te laat op school aangekomen. Op zeker ogenblik in de lente was de toestand zodanig verziekt dat hij een formele waarschuwing had gekregen van de directie: als zijn gedrag niet beterde, zou een tuchtdossier opgesteld worden dat eventueel kon leiden tot uitsluiting.

Op een donderdagnamiddag barstte de bom. De Giraf deelde verbeterde tussentijdse overhoringen uit en had het gepresteerd om Harm een nul te geven op een vraag wegens ‘onleesbaar’ antwoord. Ronduit belachelijk, en deze keer reageerde Harm wél heftig, in het Frans nota bene. “Le plus grand con que j’ai rencontré de ma vie!” Voor de Giraf was dat uiteraard reden genoeg om hem een idioot pak weekendwerk aan te smeren. Harm sloeg woedend met de vlakke hand op zijn bank en voor ik het kon beletten, veerde hij recht om naar de Giraf toe te stormen. Gelukkig voor iedereen reageerden twee klasgenoten vooraan in de klas alert genoeg om hem de weg te versperren zodat hij geen stommiteiten kon doen. Hij was deze keer in staat geweest de Giraf tegen z’n stomme kop te kloppen, vreesde ik. Voor zover ie hem te pakken had gekregen tenminste, want die slappe held was als de weerlicht de klas uit gevlucht.

Even later stonden de directeur en de mensen van het secretariaat in de klas. De Giraf was natuurlijk gaan janken. In de klas kregen ze – eindelijk niet alleen van mij – te horen dat Harm weliswaar de intentie had om naar de leraar toe te lopen, maar dat deze dat misschien zélf wel had uitgelokt. En tot fysieke agressie zoals de Giraf had gemeld, was het (nog) niet gekomen.

Harm werd die namiddag evenwel naar huis gestuurd en was ook ’s anderendaags niet welkom op school. Ik hoorde vrijdag wél van een klasgenoot dat ie aan de hoofdingang van de school mevrouw Dijkstra had zien arriveren. Die was allicht uitgenodigd voor een gesprek met de directie. In de namiddag moest ik zelf ook bij de directeur komen. Ik nam geen blad voor mijn mond, herinnerde hem eraan dat ik maanden geleden al mijn beklag was komen maken over het totaal unfaire gedrag van die leraar en flapte eruit dat ik wel wist hoe de vork aan de steel zat: hij kon het gewoon niet verkroppen dat Harm zijn Frans op niveau had gekregen zónder zijn bijlessen. De directeur vroeg scherp wat ik daarmee bedoelde. Ik aarzelde even, wist dat ik mijn mond eigenlijk al voorbijgepraat had, en gromde dat het niet aan mij was om dit uit te leggen, dat hij gewoon maar de huiswerken en proefwerken van Harm moest opvragen en zélf controleren hoe die erop vooruitgegaan waren… En of hij zelf ook van oordeel was dat Harms geschrift soms zo ‘onleesbaar’ was dat zijn antwoorden een nul verdienden… Ik kwam weer op dreef, was nauwelijks nog te stuiten en spuwde eruit dat Harm en ik daar sámen de hele winter hard aan gewerkt hadden, dat we de hulp van die ‘pipo’ daar niet voor nodig hadden, en dat die zijn eigen falen niet kleinzielig op hem moest afreageren. De directeur bekeek me secondenlang onderzoekend. Iets zei me dat hij verrekt goed wist waar ik op zinspeelde, en dat hij mij dat graag ook met zoveel woorden had horen bevestigen.

“Nu goed, ik had beloofd te zwijgen over die feiten”, hakkelde ik dubbelzinnig, en ik hield verder mijn mond.

Toen ik zondags bij de Dijkstra’s langskwam, zat Harm vlijtig en vrij goed gehumeurd strafwerk te schrijven. De directeur was zaterdag nog op bezoek geweest. Er was een deal gemaakt: Harm zou het opgegeven strafwerk afwerken, al gaf de directeur toe dat het buitensporig was. Hij had ook moeten beloven dat er vanaf maandag van zijn kant niets meer op zijn gedrag aan te merken zou zijn. Tijdig op school arriveren en volgzamer zijn in de klas, ook bij andere leerkrachten. De directeur van zijn kant had beloofd dat hij de leraar Frans formeel tot de orde zou roepen en dat het afgelopen moest zijn met provocaties en pesterijtjes. Herbeginnen met een schone lei, met andere woorden.

Maandagochtend dan. Vlak voor schooltijd stonden we met een groepje van de klas te gekscheren. Harm was ruim op tijd. Het was duidelijk dat een deel van de klas nu openlijk achter hem stond. Dat deed hem goed. Vlak voor het belsignaal zag ik hem opeens verstijven.

“Godver…” vloekte hij, en hij opende gejaagd zijn schooltas; rommelde erin. Hij keek op. “Ik heb mijn strafwerk niet mee”, stotterde hij beteuterd. Hij keek me aan, bleek, met grote ogen. Vertwijfeling. Voor het eerst, zolang als ik hem kende, leek hij van zijn melk. Radeloos zelfs.

“Stom rund dat ik ben! Ik heb mijn strafwerk niet mee”, herhaalde hij. “Ik moet…” De bel ging. Hij zat in de tang: geen strafwerk kunnen afgeven, betekende al meteen een streep door de afspraken. Terug naar huis rijden om het te halen, nu de les begon, betekende net hetzelfde…

“Meld je ziek, misselijk en ga naar huis”, raadde klasgenoot Jan aan. Harm schudde van neen.

“Is je moeder thuis?” vroeg ik. “Frans is pas het derde uur. Kan je haar bellen vanop het secretariaat?” Harm schudde van neen.

“Ik moet nu meteen in de les zijn”, hakkelde hij.

“Dan rij ik het bij jou thuis halen”, besliste ik op een toon die geen tegenspraak duldde. “Geef me je huissleutel!”

“Je bent gek”, wierp Jan op. “Dat kost je je kop, man!”

Ik negeerde Jan.

“Geef die sleutel! Nú!” snauwde ik Harm toe.

Harm twijfelde even, diepte toch zijn huissleutel op en terwijl hij ‘m gaf, fluisterde hij “In mijn kamer op de hoek van mijn tafel. Weet je het zeker? Je hoeft dit niet te doen, hè…”

“Maak dat je in de les zit”, antwoordde ik. “En zorg jij voor mijn schooltas!”

Ik holde naar de fietsenstalling, tegen de leerlingenstroom in. Zag de surveillant al vreemd opkijken. Hoorde Harm nog roepen van “Bedankt man!”

Ik vond snel mijn fiets en repte me naar de schoolpoort. Zag dat de surveillant al aanstalten maakte om eventuele laatkomers op te wachten en op de bon te slingeren, en hoe hij tegelijk mij in het oog had.

“Wat gaan we nu beleven?” riep hij me toe terwijl ik naar de poort fietste. Dat waren twee overtredingen tegelijk; fietsen op het schoolterrein en dan ook nog een ‘ontsnapping’.

Hij leek me de weg te willen versperren. Ik reed naar hem toe, maakte op het laatste moment een bocht en nog eentje, en slalomde hem voorbij.

“Terugkomen! Nu!” commandeerde hij.

“Een kwestie van leven en dood”, riep ik hem toe. “Ik leg het straks wel uit.”

Ik hoorde hem nog iets roepen, maar het kon me niet schelen. Reed de straat op, hoek om en op weg. Begon aan een soort race tegen de klok naar de villawijk, maar besefte al snel dat het niet op een minuutje meer of minder aankwam en verplichtte mezelf om mijn snelheid tenminste een ietsje te drukken: ik had ruim tijd genoeg om vóór de Franse les terug op school te zijn, en of ik er een half uur over deed dan wel drie kwartier, dat maakte niet meer uit: er stond me een serieuze uitbrander en strafstudie te wachten, allicht een brief naar mijn ouders, misschien wel een uitsluiting van een paar dagen, maar dat kon me nu niet schelen.

Sneller dan ooit arriveerde ik bij de Dijkstra’s. Gewoontegetrouw fietste ik achterom naar de achterdeur. Even aarzelde ik: gezien de omstandigheden was het misschien beter aan te bellen aan de voordeur? Maar ach, ik was hier kind aan huis… De achterdeur was gesloten. Ik klopte even op de deur en op het keukenvenster, vroeg me af of ik toch moest gaan aanbellen, maar wie weet was mevrouw Dijkstra er toch niet… Diepte de sleutel op, ontgrendelde de deur, liep naar binnen. Riep “joehoe” terwijl ik voorbij het washok liep. Daar stond de wasmachine een alles overstemmend lawaai te maken tijdens het droogzwieren. Liep verder de woonplaats in. Leeg. Ik riep nogmaals. Ging naar de hal, de trap op. Ik hoorde boven in de badkamer het water van de douche stromen. “Mevrouw Dijkstra!” riep ik de trap op, maar ik besefte dat ze dat niet zou horen als ze onder de douche stond. Ik kwam boven op de overloop, wilde eerst maar meteen naar Harms kamer lopen, maar wist het toch niet zo goed: ik kon hier niet zomaar rondlopen, zonder haar in te lichten, vond ik. Als ze dan wél iets hoorde, zou ze ongelofelijk schrikken… De deur van de badkamer stond halfopen. Ik bleef buiten in de nachthal maar klopte op de deur terwijl ik “Mevrouw Dijkstra! Hallo!” riep. En nog eens. Plots hoorde ik een gilletje terwijl het water stopte…

“Ik ben het, Piet!” riep ik braafjes vanuit het halletje naar de badkamer binnen. “Piet?” antwoordde ze, “Maar… Wat…”

“Niets aan de hand hoor”, probeerde ik geruststellend door de deuropening te roepen.

Opeens stond ze vlak voor me: kletsnat, naakt met een grote badhanddoek voor haar romp, grote schrikogen.

“Het spijt me”, hakkelde ik geschrokken. “Ik wilde u niet doen schrikken. Maar…”

“Wat is er met Harm?” vroeg ze bang.

“Niets. Harm is OK. Alleen… Hij was z’n strafwerk vergeten en hij zat dus helemaal in de tang. Ik kom het even ophalen.”

“Maar…”

“Ik weet waar het ligt”, zei ik. “Ik heb zijn sleutel en ben meteen weer weg.”

Ik liep zonder haar antwoord af te wachten naar Harms kamer. Vluchtte weg van die blote schouders, dat sexy natte haar, die handdoek die dat moordlijf frivool afschermde. Had het gevoel dat ik naar adem moest happen. Vond het pakketje inderdaad op de hoek van de tafel. Keek even rond of ik een mapje of zo vond om het in op te bergen, ook wel om niet onmiddellijk weer de confrontatie aan te gaan met mijn naakte godin.

Ze was me echter achternagelopen en stond meteen weer naast me, terwijl ze haar sponsen badjas dicht sjorde. Druipend en met natte voeten liet ze overal sporen achter.

“Ik zoek nog iets om het in op te bergen…”

Zij keek mee, liep rond de tafel, bukte zich om een lade open te trekken. Ik keek tegen haar borsten aan onder de natte haren. En slikte.

“Misschien bij Jana”, zei ze en liep me voorbij naar de andere kamer.

Ik sjokte maar achter haar aan. Bij Jana vond ze meteen een plastic mapje. Ze kwam ermee naar me toe, en merkte blijkbaar niet dat haar badjas intussen helemaal open gegleden was. Ik zag een heel stuk van haar borsten, haar buik, haar natte schaamhaar en ik keek geschrokken zedig omlaag naar de vloer.

“Die Harm toch”, zuchtte ze terwijl ze me het mapje gaf. “Hij zou het helemaal verknallen. Gelukkig heeft ie jou… “

Ze sjorde haar badjas weer vluchtig dicht. Droogde haar handen aan haar badjas. Stond nadenkend naar me te kijken.

Ik stond daar bedremmeld met Harms strafwerk. “Nou, dan rij ik maar weer terug…”

“Lieve jongen toch”, zei ze. “Ik ben zo ongelofelijk blij dat Harm op jou gebotst is, vorig jaar. Jij bent het beste wat hem is overkomen de laatste jaren. Ik ben jou zó dankbaar…”

Ze spreidde haar armen als om me een hug te geven. De badjas gleed prompt opnieuw open en ze deed geen moeite om dat te beletten.

Ik keek naar haar borsten, naar haar bosje nat schaamhaar. Slikte. Keek haar bang aan… Ze keek vriendelijk terug en legde haar vinger samenzweerderig op haar mond. “Ons geheimpje…”

“Mevrouw Dijkstra…”

“Sonja” corrigeerde ze. Ze greep mijn vrije hand en legde die op haar borst. Mijn hart klopte in mijn keel, ik voelde me haast misselijk worden van de spanning. Ze stuurde mijn hand naar haar onderbuik, op het natte bosje haar en kwam nog dichter bij me staan.

“Jij hebt geen meisje, hè?” fluisterde ze. “Wacht nog even, lieverd, wil je? Als je binnenkort achttien bent, heb ik een geschenk voor je…”

Ze kuste me teder op de mond. Ik sidderde.

“Ga nu maar weer gauw naar school, jongen. Bedankt voor alles!”

Ze liep nog met me mee de trap af en voor ik de deur uitging, pakte ze me opnieuw vast voor een hug en een kus.

“Kan je zolang nog wachten? Tot je verjaardag?” vroeg ze plagerig. Ik knikte bedremmeld. Sprakeloos.

“Ik zorg hiervoor”, stotterde ik, terwijl ik met het mapje zwaaide.

“Voorzichtig onderweg”, fluisterde ze.

Onderweg was ik inderdaad helemaal van de wereld. Ik fietste op automatische piloot naar school. Zag voortdurend de bijna naakte mevrouw Dijkstra voor me. Mijn hart bonkte in mijn keel; mijn verjaardagsgeschenk….

Ik had verwacht dat de schoolpoort gesloten zou zijn, zodat ik via de ingang bij het secretariaat moest passeren, maar ze stond nog open. Dat viel alvast mee. Plaatste mijn fiets in de stalling en besloot eerst naar de klas te gaan. Klopte op de deur, ging naar binnen met het mapje triomfantelijk omhooggestoken, en kreeg zowaar applaus en juichkreten van mijn klasgenoten. Verontschuldigde me bij de leraar, die blijkbaar al op de hoogte was en me glimlachend een opgeheven duim toestuurde. Gaf het mapje aan Harm die duidelijk opgelucht was en zich hoofdschuddend afvroeg hoe hij mij ooit kon ‘terugbetalen’. Ik vroeg aan de leraar of ik me even mocht gaan melden op het secretariaat. Dat mocht, en hij fronste zijn wenkbrauwen.

“Daar zal je geen applaus krijgen, makker”, waarschuwde hij.

“Dat moet dan maar”, zuchtte ik schouderophalend. Harm vroeg en kreeg toestemming om me te vergezellen naar het secretariaat, om mijn verhaal te bevestigen en te ondersteunen.

Op het secretariaat viel de reactie echter perfect mee. Zij kenden natuurlijk de afspraken in het ‘dossier Harm’ en de surveillant had meteen van een andere klasgenoot gehoord wat er precies aan de hand was. Hoewel mijn gedrag tegen alle regels was – dat mocht ik niet vergeten! – was er waardering voor de manier waarop ik in de bres gesprongen was voor een medeleerling en op die manier een nuttige bijdrage geleverd had.

Ik bleef de hele dag nog held van de dag, kreeg in de loop van de week met de post een kaartje ‘voor de tofste kameraad’ toegestuurd van het complete gezin Dijkstra – Harm, Jana én mevrouw Dijkstra – en zat meer dan ooit vooral met mevrouw Dijkstra in mijn hoofd. Ik werd stilaan gek van verlangen en van onduidelijke verwachtingen, en telde af naar mijn achttiende verjaardag.

Thuis werd nooit veel spektakel gemaakt rond verjaardagen; een feestelijke taart op zondagnamiddag en dat was het. Dat was de traditie. Voor een achttiende mocht het ietsje meer zijn, en werden mijn peter en meter en de grootouders uitgenodigd op de koffie en de taart. Maar toen ik de woensdagnamiddag erna gewoontegetrouw met Harm mee fietste, hingen er zowaar ballonnen en slingers aan de achterdeur, in de keuken, de woonkamer en ‘mijn’ logeerkamer. Moeder Dijkstra had stiekem met mijn ouders geregeld dat ik die avond mocht blijven logeren. Ik kreeg dikke kussen en knuffels van moeder Dijkstra en Jana, en een warme knuffel van Harm. En twee elpees, als ik het me goed herinner. En zij fluisterde me op een onbewaakt moment met z’n twee toe dat háár cadeau nog niet ingepakt was… Dat ik nog even geduld moest hebben… Wat ze bedoelde met ‘even’ wist ik niet, en ’s nachts op mijn logeerkamer hoopte ik dat zij mij zou komen opzoeken, maar er gebeurde helaas niets. De volgende dagen nam mijn teleurstelling en frustratie geleidelijk toe. Had ze me iets voorgelogen? Krabbelde ze terug? Tja…

Enkele weken later braken de eerste warme dagen aan als voorbode voor een mooie zomer. Bij de Dijkstra’s stond in het weekend de grote schoonmaak van het zwembad en het bijbehorende terras op het programma. En hoewel mijn ouders me duidelijk maakten dat er ook bij ons thuis enkele lentekarweitjes lagen te wachten, muisde ik er op zaterdagochtend vanonder om bij de Dijkstra’s te helpen.

Jana had haar vriendin Els uitgenodigd, een meisje dat ik vaag kende, en met z’n vieren maakten we behoorlijk veel plezier bij het schrobben, eerst van de terrasjes en de boord rondom het zwembad, daarna van de wanden aan de binnenzijde. Blootsvoets in het bodempje vuil water, shorts en een shirt aan. En blijkbaar was iedereen erop voorzien dat het wel een natte bedoening kon worden; iedereen had zwempak, bikini of zwembroek aan onder zijn of haar kleren, behalve ik natuurlijk. Ik vloekte dat ik niet zo vooruitziend was geweest, en dat ik gewoon een onderbroek aanhad onder mijn shorts. En geen reservekleren, ook al niet. Nu goed. Desnoods: Harm had kleren genoeg, ik zou wel zien…

Mevrouw Dijkstra kregen we die ochtend niet meteen te zien, maar plots dook ze op om ons uit te nodigen voor een drankje en een lekkere koek op het terras bij de veranda, in het zonnetje. Ik keek mijn ogen uit; zij droeg ook een korte jeansbroek – ‘hotpants’ zoals dat toen heette – en een soort herenhemd dat diep open geknoopt was en een gulle blik op haar borsten gunde, en waarvan de panden vlak onder haar boezem gewoon in een knoop gelegd waren, zodat ook haar buik bloot was. Goh, wat zag ze er sexy uit! Onder het hemd droeg ze een bikinitopje. Dat zag ik toen ze even later vlak voor mijn neus nadrukkelijk voorover boog om me nog wat bij te schenken. Ze nam de tijd, zodat ik mijn ogen de kost kon geven, en ving mijn ogen daarna in een samenzweerderig oogcontact.

Voor Jana’s vriendin Els was het intussen tijd geworden om naar de tennisclub te trekken en haar interclubwedstrijden af te werken. Jana, die vond dat ze genoeg gewerkt had, vertrok mee om te supporteren. Ze werden vrolijk uitgejouwd maar we tilden er niet echt aan; nog even het laatste vuile water laten weglopen, de vloer en het onderste stukje van de wanden schrobben en dan nog wat naspoelen en alles was klaar om het zwembad te laten vollopen…

Harm en ik waren net weer aan de slag gegaan toen Jana hijgend kwam teruggefietst; op de tennisclub hadden ze haar gevraagd of Harm meteen kon komen.

“Maar ik hoef pas in de namiddag”, wierp Harm verbaasd op.

“Ja, maar het twééde team heeft een man tekort”, legde Jana uit.

“Het twééde? Wow…”

Ik zag hem aarzelen met begerige ogen. Het tweede team betekende een hele promotie voor hem. Een buitenkansje, zeg maar, om met de betere spelers mee te doen. Maar tegelijk was hier nog een beetje werk… Ik zag Jana beteuterd kijken; zij zag de bui al hangen, dat zij in plaats van Harm moest schrobben, maar ik maakte een wegwerpgebaar.

“Ga maar”, zei ik. “Allebei. Ik werk dit wel in mijn eentje af. Is geen probleem.”

“Meen je dat? Weet je dat zeker?”

“Natuurlijk. Dóén, joh! Maak dat je wég bent!”

Hij wipte het zwembad uit, holde naar het huis om z’n spullen te halen, ik hoorde ‘m in de verte tegen z’n moeder juichen van “ik mag met het tweede mee”. Even later kwam ie weer naar buiten gehold en maakte hij op z’n fiets een ommetje door de tuin tot bij mij.

“You’re the best, man!” riep ie.

“Zorg ervoor dat je iets wint”, riep ik ‘m na. “Of er zwaait wat!”

En zo stond ik in mijn eentje de vloer van het zwembad van mijn vriend te schrobben. Het was nu toch wel ver gekomen, bespotte ik mezelf. Ik was verdomme het knechtje van die Hollanders, haha. Maar ja, als er straks water in het bad was, en op temperatuur, dan zou ik hier een hele zomer lang een hoop plonsplezier terugkrijgen.

Ik bleef echter niet lang alleen. Mevrouw Dijkstra vond het niet kunnen dat ik dit alléén moest doen en ze kwam me helpen. We schrobden ijverig voort, zowat schuin rug aan rug, in stilte, maar op zeker moment botsten we even tegen elkaar, kont tegen kont. Zij sloeg een gilletje omdat ze op haar blote voeten op de gladde tegelvloer wat weggleed en dreigde te vallen, en in een reflex klauwde ik wild naar haar om haar te ‘redden’. Maar daardoor geraakte ik zélf uit evenwicht. En zo kwam het dat we, terwijl we elkaar bij de armen vasthadden, allebei onderuitgingen en pardoes in dat bodempje koude vuile water terechtkwamen. Ik keek haar beteuterd aan. “Sorry!” zei ik.

“Dat deed je met opzet!”, schold ze lachend.

“Echt niet”, verweerde ik me. “Ik gleed uit toen ik u overeind wilde houden.”

Ik kroop snel recht en bood haar een hand om haar overeind te trekken. Ze kwam mijn hand tegemoet, maar net toen ik me schrap wilde zetten om te trekken, was ze me voor en met een snok trok ze me weer onderuit. Ik dreigde pardoes bovenop haar te vallen, maakte daarom een soort duik en rolde half over haar heen, nu helemaal languit in het water…

Ze had er een heidens plezier in en voor ik het wist, kuste ze me zomaar op mijn mond. Ze bekeek me even, wat ernstiger, en bood me dan haar lippen aan. Ik kwam haar tegemoet, we kusten elkaar op de mond, ze greep me vaster tegen zich aan en ik voelde sidderend hoe ze mijn onderlip tussen haar lippen nam, hoe mijn lip gestreeld werd door haar tong, daarna hetzelfde met mijn bovenlip, ow wat een heerlijk gevoel, en dat werd nog waanzinniger toen ik haar tong voelde binnendringen en contact zoeken met mijn eigen tong…

Liggend in het water verstrengelden onze armen en benen in elkaar terwijl onze tongen voorzichtig hun paringsdans uitvoerden. Ik voelde haar dij tegen mijn kruis. Ze drukte stevig op mijn reeds harde piemel. Ze week wat achteruit, bekeek me ernstig.

“Zullen we eerst dit even afwerken?” Het was niet echt een vraag; ze kroop snel recht en begon driftig voort te schrobben. Ik deed mee, opende de afvoer alvast en greep de tuinslang om nog eens na te spoelen. Zij had intussen haar natte hemd en broek uitgetrokken en stond in bikini. Ik trok mijn natte T-shirt over mijn hoofd en stond daar in mijn natte shorts.

“Geen zwembroek?” grinnikte ze. “En geen andere kleren?” Ik schudde beteuterd het hoofd.

“Ach, dat lossen we meteen wel op.”

Ze stond ongeduldig toe te kijken hoe het water te traag wegliep.

“Laat de slang hogerop maar liggen”, zei ze. “Dan spoelt het zo goed als helemaal schoon. De rest kan straks wel. Kom!”

Ik klom gehoorzaam achter haar aan het zwembad uit. Ze griste onze kleren mee, trippelde blootsvoets naar het huis, en ik rende beduusd, onzeker maar met hooggespannen verwachtingen achter haar aan, als een blij schoothondje.

Ze deed de achterdeur achter me op slot. “Wacht”, commandeerde ze en ze haalde in het washok een oud badlaken. Dat spreidde ze op de vloer. Ik moest erop gaan staan en ze wreef mijn voeten en onderbenen even droog. “Anders wordt het hele huis een bende.”

Ik moest met haar mee naar het washok. Ze had haar kleren en mijn T-shirt al in een wasmand gedropt en keek me vragend aan terwijl ze naar mijn shorts wees… Ik aarzelde verlegen, raapte mijn moed bijeen en trok dan toch maar mijn shorts uit… Stond in mijn doornatte slip te rillen, meer van opwinding dan van koude allicht. Zij had haar bikini nog aan, dan mocht ik toch ook mijn ‘zwembroek’ aanhouden? Ze dacht ongetwijfeld hetzelfde. Ze greep me bij de hand, wilde me meetrekken, bedacht zich, trok me tegen haar aan en kuste me opnieuw. Ze nam haar tijd voor een lange, lieve maar alweer wat gretigere tongzoen.

“Kom eerst maar even mee douchen”, fluisterde ze.

We stapten snel door het huis naar de hal, de trap op, naar de badkamer. Ze draaide de douchekraan open en draaide zich naar mij om. Keek me ernstig aan. Ik keek naar mijn mooie godin in bikini… Zij ging met haar handen achter haar rug, haakte het haakje open. Hield haar ene hand op het topje terwijl ze met de andere de bandjes van haar schouders liet glijden. Ze glimlachte terwijl ze het topje traag helemaal wegnam en haar armen naast haar romp liet hangen. Ik keek naar haar borsten en smolt verder weg… Wat had ik graag zélf dat haakje losgemaakt, maar ja…

Ze stak haar duimen achter het bandje van haar broekje en duwde het naar beneden. Toen ze zich bukte om het over haar benen naar beneden te schuiven en uit te trekken keek ik opgewonden naar haar bungelende borsten… Ik werd nu helemaal wild, en toen ze seconden later weer rechtstond, de voeten iets uit elkaar, en ik tegen haar bosje schaamhaar aankeek, ontplofte ik haast. Ze keek naar mijn kruis en dan in mijn ogen. Ze knikte aanmoedigend, en ik aarzelde niet langer maar schoof mijn onderbroek uit. Stond nu zelf ook naakt voor haar, met mijn pik al wat in de aanslag.

We gingen samen onder de douche, zij waste me snel en had daarbij bijzondere aandacht voor mijn kont en genitaliën. Kraan dicht. Afdrogen. Zij ongeduldig met de haardroger in de weer; een moment waarbij alle erotische spanning wegebt, stelde ik toen al vast. Nog een geluk dat ik haar rug en billen kon blijven bewonderen en in de spiegel ook een glimp van haar deinende borsten bleef zien. Ik zag de twijfel groeien op haar gezicht en iets zei me dat ik méér moest doen dan schaapachtig afwachten. Ik legde mijn hand op haar heup. Streelde. Ging dichter bij haar staan, tegen haar rug. Trotseerde de hete wind van de haardroger. Omarmde haar langs achter. Voelde mijn pik tegen haar billen drukken. Zag haar glimlach weer groeien in de spiegel. Eindelijk kon de haardroger uit. Ze keerde zich om, sloeg haar armen om mijn nek en kuste me opnieuw…

“Kom”, zei ze eenvoudig en ze nam me mee naar haar kamer. Naar haar bed.

We lagen naast elkaar. Mijn handen en vingers verkenden haar lichaam maar bleven voorzichtig, beleefd, bedeesd, bang, bescheiden, onervaren weg van de mooiste plekjes. Zij liet me doen terwijl ze mijn hals streelde. Minuten later pakte ze mijn hand beet en leidde die naar haar borst. Later naar haar kruis. Ze kuste me zacht maar innig.

Enkele jaren later had Rob De Nijs een monsterhit met exact hetzelfde als wat er het volgende uur met mij gebeurde: mevrouw Dijkstra – even later noemde ik haar voor het eerst effectief Sonja – leidde me, gidste me, toomde me in, leerde me oog te hebben voor háár genot, belette me zomaar wild en primitief te gaan stoten, leerde me alles of toch al heel wat…

En het werd zomer…

Ik was geen jongen meer, maar een mán!

Zestiger

Graag uw sterrenwaardering bovenaan en/of reactie onder het verhaal. Of direct contact met mail. Dank u. Liefs My

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s