Meer moet dat niet zijn


Ik was samen met de groep al 10 dagen onderweg van de ene berghut naar de andere in de Oostenrijkse Alpen. Zalig gewoon. Gisteren had ik de pech gehad om uit te glijden. Ik had mijn knie lelijk gestoten tegen een rots die uit de sneeuw stak. Met veel moeite en hulp van de rest van de groep was ik in de volgende berghut geraakt. De zwelling nam niet af en de pijn ging alleen naar de achtergrond door pijnstillers. Het was klaar en duidelijk, voor mij geen tocht naar de volgende hut. Maar de anderen konden in de buurt wel een mooie topklim maken terwijl ik een gedwongen dag rust nam.

De hutvader liet mij uitslapen en gaf mij later nog een flink ijsverband. Tegen de middag ging het al iets beter en na het eten hielp ik met de afwas en de laatste klusjes voor die dag. Alles was klaar om de eerste klimmers op te vangen. O ja… Sorry, ik val hier zo maar bij jou binnen zonder mij eerst voor te stellen. Ik ben dus Tania en was toen tien jaar jonger. Een kleine blonde, pezige bergsportster. En die gezwollen knie is dus al lang verleden tijd.

Net toen we er aan dachten om buiten te gaan zitten met een drankje trok de hemel toe en dreigden de eerste wolken. Het zou niet lang meer duren voor de eersten natte klimmers zouden aankomen.

O ja… “we” Dat was ik en een heel lieve man, “de hutvader.” Hij stak een hoofd boven mij uit. Had een granieten kop met een bos warrig rood haar. Een borstkas waartegen het goed schuilen is. Stevige benen, gehard door de vele bergtochten en een kontje… Mm…

Nu ben ik overtuigd lesbisch, gewoon omdat ik een vrouw als wederhelft heb gevonden. Toen was zij nog nergens te bespeuren en ik dacht er zelfs niet aan dat het mij ooit zou overkomen. Dus stelt u zich de situatie voor. Een gezonde jonge meid. Een gezonde jonge meid die al tien dagen in groep geleefd had. Een gezonde jonge meid die tien dagen in groep geleefd had en nu alleen voor de brandende open haard zat met een dubbelganger van Mel Gibson. Ik droeg een lange dunne lichtgewicht wikkelrok en een gewoon T-shirt. Mijn bh’s en slipjes hingen te drogen op de slaapzolder. Ik zat op een barkruk. Hij maakte een fles witte wijn open. Voor ons. Een fles die hij zelf in een rugzak op zijn brede schouders naar boven had gedragen. Speciaal voor een gelegenheid als deze. Het goudgele vocht liep zacht en zoet binnen terwijl hij met een diepe sonore bromstem vertelde over eerdere tochten en avonturen.

Het haardvuur knisperde, de natuur was stil. Hij stond vlak voor me, bijna fluisterend, te vertellen. De geur van hars en wijn vermengde zich met zijn mannelijke uitstraling. Hij bleef maar verder vertellen en alsof het de gewoonste zaak van de wereld was deed ik mijn knieën uit elkaar. Hij kwam er haast ongemerkt tussen staan, fluisterde een pittig detail in mijn oor. Handen gleden in de achterzak van mijn jeans. Vingers streelden mijn nek en woelden zacht door mijn haar. Lippen knabbelden aan mijn oorlelletje, ‘k trok hem dichter tussen mijn benen. Vlinderzoenen raakten mijn hals zonder verder te beroeren.

De eerste druppels tikten tegen het raam. Lippen vonden elkaar. Ontspannen verkenden tongen het nieuwe gebied. Hij stond nu dicht tegen mij aan, ‘k voelde zijn gezwollen mannelijkheid tegen mijn schaambeen. Handen verkenden zijn nek. Voor het eerst voelde ik de vederlichte streling over mijn gezwollen tepels. Als knikkers priemden ze door mijn T shirt. Ik was geil. Botergeil. Alsof het de gewoonste zaak ter wereld was maakte ik zijn riem los, opende de knoop en liet de rits haar werk doen. Zijn broek gehoorzaamde de zwaartekracht en ook zijn onderbroek kende de weg.

Mijn wikkelrok was open gevallen en aangezien al mijn slipjes te drogen hingen was er geen enkele hindernis meer. Ik moest er niet aan voelen om te weten dat mijn lipjes gezwollen waren, mijn schede gesmeerd met geil. Als vrouw was ik klaar voor hem. Hij voor mij. Even voelde ik zijn sterke handen mijn kont oplichten. Zijn verlangen gleed moeiteloos in mijn hunkerende vrouwelijkheid. Ik klemde mij vast aan zijn nek en begeleid door heftige tongzoenen stampte hij diep in mij. Veel hadden we niet nodig om beide bijna gelijktijdig uit te barsten.

Een gezamenlijke kreun die uiting gaf aan het mengen van onze sappen.

Grote druppels tikten nu hard tegen het glas van de ramen. De wind huilde. Terwijl we beide terug bij zinnen kwamen hoorden we uit de verte de stemmen naderen van de eerste natte trekkers. Rustig en beheerst trok hij zijn broeken op. We zoenden. Dankbaar, teder. Als een rots stond hij achter de toog toen de deur open vloog.

Een windvlaag blies mijn rok terug in de plooi. De haard ronkte van genoegen.

In een minimum van tijd gonsde de gelagzaal van een gezellige drukte.

Langs de binnenkant van mijn dij gehoorzaamde ons geil de natuurwet.

Eén etmaal herinnerde een vlek ons op de smetloze vloer.

Meer moet dat niet zijn.

TaniaB

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s